Vivat Academia

Annyeohan, rok 57 III Ery

Nowi studenci, którzy mieli właśnie zacząć naukę w Akademii, byli już zebrani w Wielkiej Auli. Wśród starszych, doświadczonych współżaków i dostojnych Uczonych czuli niepokój. Sala wydawała się olbrzymia i pełna zgiełku, a ze wszystkich kątów starego budynku czuć było ducha wieków, podkreślającego powagę miejsca. 

Rozpoczęła się ceremonia. Wszyscy zgromadzeni umilkli i powstali. Podniesiono flagi. Środkiem sali przeszedł Sapiarcha. Studenci stawali przed nim na baczność, a nieliczni żołnierze podnieśli swoje szable i zasalutowali. Uczony władca wszedł na podest i stanął przy mównicy. Rozpoczął swoją mowę:

– Ande ko Homyukann Hanaeryo, Studenci.

– Jae Konsae ko Konsaekann jae Thenvekann Hanaeryo, Wasza Wysokość!

– Cieszy mnie niezmiernie, że powróciliście po przerwie, aby kontynuować swoją drogę ku wiedzy. Cieszy mnie jeszcze bardziej, że tak wielu młodych ludzi przybyło dziś tutaj, aby rozpocząć naukę i podążyć ścieżką ku godności Uczonego – godności najwyższej.

Na początek, chciałbym wam przypomnieć o tym, skąd pochodzi Akademia. W tym celu musimy cofnąć się o ponad trzy tysiące lat, do roku 52 I Ery. Kalendarz, który wyznacza początek czasów i jest punktem wyjścia całej nauki, istniał wtedy od zaledwie pół wieku. Pierwsi Uczeni, czyli ci, którzy zamiast uprawiać rolę lub brać udział w wojnach, poświęcili życie rozwijaniu wiedzy, postanowili, że zjednoczą się, aby wspólnie prowadzić badania i wprowadzać młodych adeptów w świat idei. W ten sposób powstała Akademia Envearska, w której gmachu dziś się znajdujemy. 

Kiedy w roku 84 wielki Minu otrzymał godność Cesarza Envearu, Akademia znalazła się pod jego władzą. Były to dobre czasy dla Akademii – łatwo udawało się uzyskiwać środki na rozwój nauki, a społeczeństwo stało się bardzo przychylne Uczonym, którzy wcześniej uznawani byli za mało pożytecznych dla ludu. 

Po ponad stuleciu, w roku 205, Uczeni stwierdzili, że Akademia wymaga większej niezależności i powinna przenieść swoją siedzibę poza Envear. Zdecydowali się udać daleko, za zatokę Hanthenvear, i tam założyć Annyeohan, miasto, w którym jesteśmy, jako ośrodek nowego porządku, opartego na władzy Uczonych, która wynika z osobistych cnót, a nie urodzenia. Sercem miasta jest, zgodnie z ich założeniem, ten właśnie budynek, gmach Akademii. Stworzyli Radę, która wybrała spośród siebie Wielkiego Uczonego i nadała mu tytuł Sapiarchy, który sam mam zaszczyt dziś nosić, za co z całego serca dziękuję. Uczeni byli łagodni dla mieszkańców tego obszaru, dzięki czemu bez większych konfliktów mogli rozwijać swoje nowe państwo, Sapiarchat Południa. Dzięki sprawnemu zarządzaniu po dwóch stuleciach miał on ustaloną pozycję w regionie i w kontakcie z Cesarstwem był równym graczem.

Akademia przez cały czas swojego istnienia była głównym ośrodkiem nauki i kultury w Aedilër. Ponadto, wprowadzała liczne innowacje – tutaj, na przykład, w 1430 roku I Ery narodziła się idea Poczty Światowej, która od tamtego czasu aż po dzień dzisiejszy umożliwia nadawanie depesz w dowolne miejsce na Kontynencie i Wyspach. Myśl konstruktorska naszej instytucji przyniosła światu różnorakie technologie, między innymi wiele rodzajów okrętów stosowanych w żegludze na Jeziorze i morzach.

Wiecie teraz, do jak dawnej i istotnej instytucji, jaką jest Akademia, zdecydowaliście się dołączyć. Był to dla was najlepszy z możliwych wyborów. Mam nadzieję, że dzięki wiedzy i umiejętnościom, które uzyskacie przez lata tutaj spędzone, będziecie mogli stanowić silną podstawę społeczeństwa. Jestem przekonany, że ten rok będzie tak samo, a może nawet bardziej owocny, niż poprzednie. Uczonym życzę pasji w przekazywaniu wiedzy i prowadzeniu badań, a studentom – powodzenia na drodze ku mądrości.

Niech chwała będzie Temu, od którego pochodzi Mądrość i Nauka!